update deel 1

Nou daar gaan we dan, update deel 1.

2 juli kregen wij weer een terugplaatsing. Deze keer hadden wij dit tegen niemand vertelt. De reden daarvoor was dat we zelf niet eens zeker wisten of het wel ging gebeuren. Eerst moest er gekeken worden of ik echt schoon was van mijn vorige zwangerschap/ miskraam. Dit heeft een eeuwigheid geduurd en was een grote klap voor ons en mijn lichaam.

Maar we kregen groen licht en op zondag 2 juli kreeg ik dan weer een eskimo’tje teruggeplaatst. We hebben deze poging als heel relaxed ervaren, wat erg fijn was. Dat de poging niet zou lukken zouden we niet zo erg vinden. Als het maar niet weer positief zou zijn en daarna weer een miskraam, daar zat ik niet echt op te wachten. Het was zomer en we hadden wat leuke dingen op de agenda staan die ons wel door de (verschrikkelijke) 2 wachtweken heen zouden helpen. Housewarming hier, een PHD uitreiking daar en op mijn verjaardag zou ik dan officieel mogen testen. Een mooier verjaardagskado kan je je eigen natuurlijk niet wensen. Maar we waren ook reëel en wisten dat de kans groot zou zijn dat het niet zou lukken. 3 uit 3 zou wel erg fantastisch zijn.

En helaas de testen bleven negatief. Ergens denk je wel een streepje te zien, maar die kun je ook erop staren. Echt geloof me, als je het zo graag wilt ga je vreemde dingen zien haha. Maar nee, overlegd met de artsen en hij was toch echt negatief. Helaas, niet gelukt. Maar op een of andere manier hadden we er vrede mee en konden we nu tenminste meteen door naar een volgende poging. Zo gezegd, zo gedaan. Wachten op het bloedverlies en dan weer starten met de volgende lading happy pils a.k.a. hormonen. Na zoveel dagen weer een echo om te kijken of het er allemaal keurig uitzag en dan konden we nog net voor de vakantie stop een terugplaatsing krijgen in het laboratorium. Ja, plannen is mijn grootste hobby geworden en ik ben er aardig goed in na 4.5 jaar.

Maar eenmaal op de stoel, tijdens de echo zag ik het meteen. (Ook echo’s beoordelen is een van mijn ”hobby’s” geworden) Dit zag er niet goed uit. Er zat daar iets! De arts schrok er ook van en ging meteen nog een gynaecoloog erbij halen. Wat is dit? Wat doet dat daar? En vooral hoe komt het daar? Ze wisten het niet. Paniek! Echt, totale paniek! Je gaat toch meteen aan erge zaken denken. Een kindje was het niet want dan hadden ze dat wel gezien. Maar wat dan? Ze gingen de zaak bespreken, ik ben daar 1 van de speciale gevallen, en in de middag zou ik gebeld worden hoe nu verder.

In de auto op weg naar huis was ik verdoofd. Op de automatische piloot naar huis rijden, niet echt safe, maar de route heb ik al zo vaak gereden dat het gelukkig goed ging. Thuis kwam de klap. Huilen, boos, verbaasd, verdrietig. Maar afwachten was het enige wat ik kon doen. In de middag werd er gebeld. Ik moest de volgende dag meteen in de ochtend bloed laten prikken. Dan zouden ze wat dingen gaan controleren.

’s nachts geen oog dichtgedaan. En de volgende dag weer naar het ziekenhuis. Bloed geprikt en afwachten. In de middag volgde de uitslag al. De telefoon ging, man nog nooit zo snel opgenomen. En toen kwam het verlossende woord; Mevrouw, we hebben hcg gevonden in uw bloed. Dat betekend dat u wel degelijk zwanger was!

Bam! Klap. Kei-hard-in-your-face! Deze had niemand aan zien komen. Helaas was het geen vitale zwangerschap, omdat ik al met mijn medicijnen gestopt was en een bloeding had gekregen. Dit was restweefsel, zoals ze dat zo mooi noemen. En dit moest eruit. Ze wilden me meteen medicijnen geven en als dat niet werkte curetteren, maar wij gingen bijna op vakantie. En man-o-man wat waren wij toe aan deze vakantie. Even opladen, dat hadden we echt nodig om weer bij te tanken. Dus besloten dat we op vakantie gingen en daarna meteen met de medicijnen zouden starten. Een volgende poging zou dus pas weer in oktober ergens zijn. Weer lang wachten.

Tot zover deel 1 van de update. Het kost me wat moeite om dit te schrijven en weer komen er een hoop emoties los. Maar ik wil mijn verhaal graag vertellen, omdat het mij helpt in de verwerking van alle dingen die wij nu meemaken. Ook vind ik het fijn om het op deze manier te vertellen aan mensen die het graag willen horen. Wil je het niet lezen is dit ook prima, want ik doe het voornamelijk voor mijzelf. De lieve reacties die ik van de meeste van jullie krijg vindt ik echt erg fijn!

Volgende week deel 2! Want jullie zijn niet zomaar van mij af.

 

Advertenties

5 reacties op ‘update deel 1

  1. Ik heb er geen woorden voor. Maar wat zijn jullie dapper! Ik kan niet meer zeggen dan “geluk” want dat is wat jullie nodig hebben. Ik kijk uit naar het vervolg. Liefs van ons

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s